AN GAOḊAL.
753
DÍOṪĊURṪA.
Le L. M. BÁLṀAIN.
Fonn — "Coillte Blárna."
Lán de sgoṫaiḃ
A's de ḃláṫaiḃ
Ḃí bán-láṁa Éireann óig.
Fáinniḋe d' ór ḃuiḋe
Air a meuraiḃ,
Seoid soilléire ann a gruaig —
Ċonnairc tíorán dian an grianán,
Ḃris sé síos balla an tiġe,
Rug sé air an maiġdean sgiaṁaiġ,
Ṫeilg sé a g-carcair doiṁin í.
B' úr é an raiṫneaċ,
Bog an caonaċ,
'S an biolar fáinneaċ 'timċioll a tiġe —
Treuda móra,
Arḃar órḋa,
Mil a's toraḋ maiṫ ċum biḋ.
Aċt anois, a g-carcair uaigneaċ,
Tá sí a n-dorċadas 's a b-péin;
D' iompuiġ a seóid a slaḃraiḋiḃ iarainn,
'Gus a bláṫa a g-coċan ċríon.
Tá árus ríoġaṁail,
Onóir ṡaoiṫeaṁail,
'Gus fíon croiḋeaṁail le taḃairt dí,
Ma's mian léiṫe
Droiċ-ḃeaṫa 'ċaiṫeaṁ,
Ag tuitim a g-caṫuiġṫiḃ an t-Sasanaiġ,
Aċt ní ṫréigeann sí an ḟírinne,
Ċualaiḋ an saoġal a h-osnaḋ mór,
Ċualaiḋ Neaṁ a guṫ 's a caoine —
Tá sí ag eugaḋ os ar g-coṁair.
(Translation.)
EVICTED.
Air — “Groves of Blarney."
Once 'mid blossoms
Bright embosomed.
In a rose, embowered grove,
Jewels wearing
Her dark hair in.
Dwelt the Erin of our love.
Envious on this beauteous treasure
Fell a furious tyrant's eye;
From her plundered home he dragged
[her
To a dungeon deep to die.
Once 'mid grasses,
Shamrocks, mosses,
Ferns, and cresses smiled her bower;
Cornfields sunny,
Orchards many,
Milk and honey filled her store.
But she's banished from her treasures
;
Changed are all her joys to pains
;
Changed to withered straw her gar¬
lands,
And her jewels, iron chains.
Kingly castles,
Princely vassals,
Wine and wassail she might have.
If but pliant
To the tyrant,
Her defiant love shed give,
But unyielding still she suffers ;
And the world has heard her sighs.
And her cries have rung thro' heaven!
While we gaze our Erin dies.
L M BALDWIN.
Mr. Baldwin, the author of the foregoing, did not
know a word of Irish two years ago, yet patriotic
(?) Irishmen will say that they cannot learn their
native language ! Well, when they acknowledge
to be such ninnies, we forgive them. — 'Tis hard
to put a thrush out of a bush where there is none.
AISDEAR MIC-LÉIĠIN.
II.
Mar ḃíomar ag snáṁ amaċ ṫar Ḃinn-
Eadar ḃí an coinḟeasgar ag tuitim, &
d'ḟan mé am ṡuiḋe air ṡeas aig breaṫ¬
nuġaḋ air an g-cuan áluinn úd, le bád¬
aiḃ beaga faoi ṡeol annso agus annsúd
aig teaċt isteaċ le cóir tar éis an lá
ċaṫaḋ air fairge. Ḃí cuid acu loċt¬
uiġṫe le h-iasg, aċt an ċuid bo ṁó lán
de ḋaoiniḃ aig deunaḋ aeir. Anois
táid ag triall air na bailtiḃ beaga ṫáll
air ḃruaċ an ċuain, mar a ḃ-fuil na
soluis ins na fuineogaiḃ aig éirġe níos
líonṁaire gaċ uile ṁóimeud do réir
mar ṫuiteann an dorċadas.
I g-ceann sgáṫaṁ, ṫug mé faoi ndeara
beirt ḟear lem' ais, agus iad aig aiġ¬
neas le ċéile. Bo Sasanaċ ceann acu
agus Ciarruiġeaċ an fear eile, agus bo
h-í ceist na Féinriaġla an ċeist a ḃí ḋá
ḃualaḋ amaċ acu. Sin í an ḃeirt a riġ¬
