AN GAOḊAL.
937
A Aon-ṁic Ṁuire tá a gcaṫair na n-
grásta.
Réiḋ gaċ gáṁ de m'anam boċt.
Nuair ṫóigeas an sagart an ċailís.
A Íosa, a ċuir briġ anns an t-sácrai¬
meuid,
Go líonuiġ tú mo ċroiḋe le grásta Dé,
A ṫug maṫaṁnas de na mílte d'ár
ṡaorṫuiġ é,
Go saoruiġ tú m'anam as gaċ peacaḋ
d'á n-deárnaḋ mé.
Act of Contrition.
Cuiṁne Dé ós cionn mo ċuiṁne,
Leaṫ mo ṗeacaiḋe ní ṫig liom inseaċt,
Gaċ ar inis mé 's nár inis mé.
Tá mé aig iarruiġ párdún air Íosa
Críosta
A láṫair caṫaoir na faoisdine.
Ó, a Ṫiġearna fuair pianta,
'Gus a d' ḟullaing an Ṗáis,
De do stiallaḋ le iaran
Ó ṁullaċ go bárr;
Andiaġ sin fuair tú tarcuisne
'Gus na creaċ' air do láiṁ,
Ó, a Ṫiġearna, is ag iarruiġ do ċuimir¬
ce táim.
There, you have now Irish as it is spoken in the
four provinces of Ireland —
J. J. LYONS.
How beautifully sublime, soul-inspiring and di¬
rect, are the foregoing simple ejaculations ! How
vividly they bring to the Irishman's mind the
lines of the poet, —
"Yes, let the rich deride, the proud disdain,
These simple blessings of the lowly train,
To me more dear, congenial to my heart,
One native charm than all the gloss of art,"
excepting that in this instance it so happens that
the poems have both the charm and the gloss of
art — Nature's art, which man may try to imitate
but can never excel. We have emphasized Irish¬
man above because he alone can form a conception
of or can conceive Irish sentiments. This truism
has been demonstated this very day, but our West
British countrymen sing dumb in its presence.
They, like the Camel of the fable, jump up to
dance, only to excite the risibility and scorn of
their intelligent fellow citizens of other nations,
who mete out to them the Beasts’ treatment of
the Camel!
The English language is, according
to Anderson, five hundred and sixty
years old; the Irish, how old? Six¬
teen hundred B. C.
DR CAHILL'S SERMON ON
LÁ AN ḂREIṪEAṀNAIS,
Translated by P. J. Crean,
(Continued)
An sin an uair a ḃeiḋeas coirp ag¬
us anama na ndaoiniḃ greamuiġṫe d'a
ċéile air éis na n-aiséiriġṫe, an dream
beannuiġṫe air láiṁ deis Ċríosd, agus
an drong ṁalluiġṫe air a láiṁ ċliaḋ;
ḃeurfaiḋ an dream ṁalluiġṫe aon aṁ¬
arc aṁáin ḋéiġionaċ air na milliún
deáġ-ḋaoiniḃ atá sgapaiḋ anns na flai¬
ṫis mar ḃeiṫ sluaiġte airm a b-pairc
cogaiḋ. Tá cunntas Naoṁ Ṡeáġain go
soilléir, go saoilim go ḃ-fuilmid aig a¬
ṁarc air an stáid ḋéiġionaċ seo, agus
mar ṫairing Críosta ḋúinn roiṁ-seo,
gan aċ suim geárr aimsire no go ḃ-feic¬
fimid an t-aṁarc uaṫḃásaċ seo. Air
ṁoiment aiṫriġe, fosgoiliġeaḋ doras a
ḃ-flaiṫeas, agus cluintiḋeaḋ guiḃ an, a¬
gus galltrumpaḋe d'a seuda, agus ḃí
caṫaoir rioġaṁla na suiḋe an, agus
air an g-caṫaoir duine na ṡuiḋe, agus
ḃí go leor daoineaḋ ṫart timċioll na
caṫaoire, agus ṫart timċioll na caṫ¬
aoire ḃi ceaṫair agus fiċeaḋ áit suiḋe,
agus air na h-áit suiḋṫiḃ ceaṫair agus
fiċeaḋ sinsear follaiḋ an eudaċ geall,
agus air a g-cinniḃ ḃí corónta óir; ag¬
us ó'n g-caṫair d'imṫiġ sgallaiḃ tinn¬
triġ, agus toirniġ. Agus ḃí na ain¬
gle a glaoiḋeaċ le guṫ árd agus ḃí as
coṁair na caṫaoire sluaiġte de gaċ h-
uile náisiún, naċ féideaḋ le duine air
biṫ a ċoṁraḋ, folluiġṫe a n-eudaċ ġeal,
agus craoiḃ pailme an a láiṁiḃ. Agus
ḃí na leaḃra faoi ṡeula, agus ḃí buid¬
éil aig na h-aingliḃ le dórta anuas air
an talaṁ, agus ḃí sé soilléir go raḃ
Dia a deunaḋ iollṁaċan mór. Agus
aingeal a fuar eoċair an ṗoill iaċtair,
d,éiriġ deataċ ó ḋorċaiḋ an aeir, ag¬
us Éisean a ḃí na ṡuiḋe air an g-caṫ¬
aoir sgap an doṁan agus flaiṫeas ó'n
Aġaiḋ. Agus deir Naoṁ Seáġan, "ċon¬
nairc mé na ṁairḃ, beag agus mór, na
seasaḋ a ḃ-fiaḋnaise na caṫaoire, ag¬
us fosgoiliġeaḋ na leaḃra, agus tugaḋ
breiṫ air na mairḃiḃ a réir na curta
see also
Gaelic Jour. —
No. 46.
