AN GAOḊAL.
293
mar ġeall de 'n teaċ so; do ċonnaircas
ríoġlana go mór níos breáġa ansan g-
caṫair ṁóir anuair do ḃíḋeas mo
ḟéadmanaċ annsin, aċd is iondulta é
& cianos a d-tig leat a ḃeiṫ ċo dall-inn¬
tineaċ? do ḋearmadais an níḋ 's feárr.
Féaċ air na éaduiġṫiḃ boċda so a d-
taoiḃ an tiġ áluin so; Créad í an eug¬
saṁlaċd do ḋéanann siad? Aċd is ro
ḋall inntinneaċ ṫú, & ní mian leat fós
aon uair aṁáin an ċiall ḃeag a tá ag¬
ad do ċur i n-gníoṁ."
Re n-aiṫisiḃ mar sud gointe, do ċuaiḋ
Hans Doodledee go moċ air ṁaidin
teaċt do 'n áit ceudna, do ċaiṫ sé a
ċochal arís 'san uisge, & do ġáir sé,
"A éisg ḃeaga, a éisg ḃeaga 'san ḃ-
fairge." "Cad é a tá uait, a Hans
ionṁuin Doodledee?" a d'ḟiafruiġ an
t iasg beag arís. Ní fada do smuain
Hans an uair so gur n-duḃairt gur
mian leis éadaiġe áilne dá ḃainċéile &
dó féin oireaṁnaċ d'a ríoġlann deáġ-
ṁaiseaċ. "Is leat iad," duḃairt an t-
iasg beag. Agus fá ċeadóir ḃí malair¬
te na gibeoga salaċa de Hans go cul¬
aiṫ sgiaṁaċ, deunta suas i móḋ is
feárr an ama úd. Agus anuair do
ċuaiḋ sé i m-baile d' aiṫin sé air éigin
a ḃainċéile in a culaiḋ mórḋálaċ.
Air n-a feicsin é aig teaċd ċuici, do
ṡín sí amaċ as an ḃ-fuinneoig & duḃ¬
airt sí. "An ḃ-fuil tusa atá ann, a
Hans?" "Is mis go deiṁin, An ḃ-fuil
tú sásda anois?"
Is mar so do ṁaireadar go ciúin air
seal, aċd ḃí riaċdanaċ bíaḋ, & ba ṁian
aig Hans le n-iasgaireaḋ. Aċd duḃ¬
airt a ḃean leis, "Cad é an teasdail
uait le n-iasgaireaḋ, sguir ód' iasgair¬
eaċd, is feárr cofra mór airgid a
ṁianuġuḋ." "Is fíor sin," a duḃairt
Hans, & do ċuaiḋ amaċ do'n loċ, do
ċaiṫ a ċochal 'san áit ceudna, & do
ġáir sé air na h-éisgiḃ mar roiṁe.
"Cad é a tá uait, a Hans ionṁuinn
Doodledee?" duḃairt an t-iasg beag.
"Dob áil liom cofra mór lán d'airgead
a ḃeiṫ agam," duḃairt Hans. "Fill a
ḃaile," duḃairt an t-iasg beag, "san
do ṡeómra codalta do ṡeasaiḋ sé."
An uair do ráinic an tiġe, do ċuaiḋ
sé fá ċéadóir d'a ṡeómra codalta, &
ansin go deiṁin i g-cuinne, do ṡeas
cofra mór lán de píosaiḃ soillseaċa
airgid & óir.
Ḃí deunta anois gaċ níḋ i mór réim.
Do ċeannuiġ a ḃean eiċ & carbaid, do
ġlac sí faoi ṫuarasdal iomḋa fóġan¬
tuiḋe, & do ṁair sí i stád mór. Fós
do ġáir na coṁursana iasg-ḃean uaiḃ¬
reaċ uirṫi. Do ḃuairiḋ so go mór í, &
buḋ é a h-aon ṁian anois d'imirt dío¬
ġaltais orṫa.
An uair sin duḃairt Hans, "Cuiḃniġ
air an t-am do ḃíomar boċd, & ṁíona¬
mar aṁáin teaċ ċo maiṫ le teaċ i
boiċte ar g-coṁursan. Anois tá gaċ
níḋ go leór againn, & ó ṫárla go ḃ-fuil
go leór againn, bíḋmís sásda.''
Aċd ní mian léi aon níḋ a ċlos uim
a ḃeiṫ sásda, & a duḃairt sí, "An léig¬
fead iasgḃean-diúic do ċur orm féin;
an ḃ-fulangfad uaḃar na m-ban de na
coṁursanaiḃ? Ni ṡeaḋ; is éigin dóiḃ
d'aiṫin cia mísi, taisbeánfad dóiḃ," &
ḃuairiġ sí a céile bainríoġan do ḋeun¬
aḋ ḋí.
Fá ḋeire do ġeall Hans a ḋiṫċiol a
ḋeunaḋ bainríoġan do ḋeunaḋ ḋí. Do
réir sin do ċuaiḋ sé amaċ do loċ na
n-iasg, do ġáir mar roiṁe air na h-ias¬
gaiḃ, agus a d'ḟiafruiġ an t-iasg beag,
"Cad é atá uait, a Hans Doodledee?"
"Is mian liom aṁáin go n-deunfá ríġ
ḋíom le mo ḃainċéile do riaraḋ." "Is
ríġ tú," duḃairt an t-iasg beag. Agus
an uair do ráinic sé a ċaisleán, do
fuair sé go h-óirḋearc malairte, & go
mór leanuiġṫe é; do ġlac marascail &
óglaiġe le eóċaraiḃ & reultaiḃ é. Do
ṁoṫuiḋ sé a ċeann a' fás ro ṫrom, &
ḃí air tí le tógaḋ a atá as, aċd féaċ
in áit a atá, ḃí trom coróin óir air
a ċeann, aige & dob' ḟéiḋir duit air éi¬
gin ḟéaċain air ċulaiḋ a bainríoġna,
do ḃí ċo dluṫ gréasta le ór & seudaiḃ.
An uair sin d'ḟiafruiġ sé ḋí ma's sás¬
da anois í: Is eaḋ no go is féidir liom
aon eile níḋ níos feárr d' ḟáġail, óir
do ḃéiḋinn am' amadán mór dá m-beiḋ¬
inn acfuineaċ aon níḋ níos feárr ḟáġ¬
ail & gan é ġlacaḋ.
(Le ḃeiṫ leanta)
