10
AN GAOḊAL.
d'innis an sgeul so ṡíos, mar leanas :
ar sé, —
Ḃí fear ina ċóṁnuiġ le h-aice na h-
áite ann ar ṫógaḋ mé darab ainm ḋó
Laḃrás Piocót, & do ṫéiṫeaċ riṫ an t-
saṁra ar fuaid na tíre a d'iarraḋ
déirce, & d' ḟilleaċ ar ais ar ṫeaċt
an ġeiṁriġ go dti a ḃoṫán ḟéin.
Do ṫárla ḋó, an aon do ḃliaḋan¬
ta fairsinge, sul do ḋuḃuiḋ na potáit¬
e, gur riṫ leis go h-ánṁaiṫ mar do ḃí
an oirid olla aige do ḃárr a ṡaoṫair
a's do riġne casóg ṁór dó; aċ, for¬
aoir! ḃí 'n mí-áḋ fós air, mar ċaill
sé a ċasóg nuaḋ ar an m-bóṫar, aig
teaċt aḃaile ḋó, lá maraga, as ṫruic¬
ilin an asail. Ar an Saṫuirnn ċuige,
do ċuaiḋ go dti tiġ na scoile, & d'iarr
ar an máiġistir dá mbuḋ é a ṫoil é,
nóta a scríoḃ do, i gcor go dtaḃair¬
feaḋ sé do'n t-sagart é, ċum go gcuir¬
éalfaiḋ ó'n altóir gur ċaill sé a ċas¬
óg. Ḃí fear greannaṁar, sulṫṁar,
deas ċainteaċ ó'n tuaiṫ, i láṫair air
an uair sin, & áiṫne ṁaiṫ aige nár ṫig
Laḃrás aon ḟocal Beurla. Leis sin,
duḃairt, —
Tell him to come at noon when you
dismiss the scholars, and you will
write for him.
Leis sin duḃairt an máiġistir, tar
tar eis eadrarṫráṫ an uair a sgaoil¬
fead aḃaile na scoláiriḋ, béiḋ cai ag¬
am é scríoḃ duit. Seaḋ, ars an tuait¬
eaċ, nuair a ḃí Laḃrás imiġṫe, tóg do
ṗeann, duḃ, & páipeur, & scríoḃ an nó¬
ta mar so [ Feuċ ṡíos an nóta, ce go
nduḃairt sé fa ḋó é, ni gáḋ ḋoṁ-sa é
scríoḃ aċ aon uair aṁáin ].
Tar éis eadarṫráṫ, nuair ṫainic
Laḃrás, ṫug an maiġistir scoile an nó¬
ta ḋó, ag ráḋ, taḃair é seo do an t-
sagart amaraċ nuair a ḃéiḋ sé ag ta¬
ḃairt a ḟorógraḋ do'n ṗubal. Ṫugas
cúntas cruinn do connas do ċaillis do
ċóta mór, & cuireas m'impiḋ air foc¬
al fóġanta ag ráḋ duit, oir buḋ ḟear
boċt, diṫċiollaċ, macánta ṫú, le súil
go ḃ-fuair duine eigin do'n b-puḃal do
ċasóg, 's go ḃ-fuiġfeá ar ais é. Ṁais¬
eaḋ mo ġráḋ ṫú, arsa Laḃrás, & fad
saoġail & sláinte ċuġat; go mbuanaiḋ
Dia ṫú, & go ndeunaḋ sé fear mór,
maiṫ ḋíot.
Air maidin Diadoṁnaiġ nuair a ḃí
an t-aifrionn naċ beag ráiḋte ag an
sagart, duḃairt sé leis an b-pubal ma
ḃí aon niḋ acu le cuiréal é ṫaḃairt do
anois. Ag sin do ṡín Laḃrás a nóta
ċuige & tar éis an sagart é léiġeaḋ os
íseal dó ḟéin ar d-tús, d'iarr ar Laḃ¬
ras, "An léiġfead do'n b-pubal é?"
Deun, má sé do ṫoil é, arsa Laḃrás.
Le guṫ ard do léiġ an sagart an
NÓTA.
"Seo d'e Laḃras Piocót, a ċaill a ḃrat-
óg a ḃí go h-an-ṁaiṫ, d'olan ṁín, ċaor¬
aċ, a n-deas ó Ḃéara, no ó Loċ Gar¬
man, tré Carraiġ a n-Duaiḋ do fuair
a ḋuaḋ ḋa ṫaḃairt aḃaile leis, & do
ċuaig ar an 'maraċ go duiṫċe Ṗadrac,
ag d'iarraḋ smearra ḋó. Aige tiġ
Ṡeaḋain Láidir, ag bun an taḃairne,
seaḋ fuair sé na arraiḋe ḋo, 's aige
tiġ Ṡeaḋain Ḃuiḋe fuair cardaiġ ċum
a stroiciḋṫe; sé Conċuḃar Deiseaċ,
an fiġeadóir géagaċ ṫug an barr ḋo,
's aige muilionn na n-aḋarc a ḃí sé da
líobaḋ o Luan go Saṫurn. A ṗubail, i
ḃ-facaḃar é?"
Fiafaraig do'n diaḃal é, Áṫair, arsa
Laḃras, mar ṡaoil sé gurab é an sag¬
art a ċum na focail le fonn magaḋ
ḋeunaḋ de. Do ċara,
Padruig McCeanoiḋre.
IGNORANCE.
The greatest bane to the assertion of Irishism
is, the ignorance of the majority of Irishmen of
the history of their country. In conversation
with a well-to-do Irishman a short time since —
the owner of considerable real-estate property —
whose son is a doctor — we incidentally remark¬
ed — the conversation having turned on the Gaelic
Movement and “Scotch-Irish” incidents — that
there were thousands of Irishmen ignorant
of the fact that Ireland was called Scotia up to
the 12th century (Spalding's Eng. Lit., Appleton
N.Y.), when the name was transferred to the pre¬
sent Scotland, the latter having been called Sco¬
tia Minor since its subjugation by the (Irish)
Scots (Cornwell, London & Glasgow, His. Geo.,
37th Edition) in the early part of the 6th centu¬
ry. “Well,” said he, “I never knew that before"!
