﻿962
AN GAOḊAL
Lá éigin sul a n-éagfaiḋ
Mo Rós Ġeal Duḃ!
Some future day, ere thou pass away,
My Ros geal dubh!
Ros geal dubh, the white skinned, black-hair¬
ed Rose, is one of those allegorical, political songs
so common in Ireland. The poet sings of his
country under the similitude of a distressed maid¬
en, to whom he is ardently attached. In the allu¬
sions to the Pope and clergy, we behold the hopes
of obtaining assistance from the Catholic powers
of Europe. The concluding stanza vividly shews
the bloody struggle that would take place ere
Rose, his beloved Ireland, would be yielded to the
foe. Hardiman's “Minstrelsy” has a different ver¬
sion of this song but this is the popular form in the
south, and is said to be as old as the time of Eliza¬
beth.
— Popular Songs by E. Walsh.
DR CAHILL'S SERMON ON
LÁ AN ḂREIṪEAṀNAIS,
Translated by P. J. Crean,
(Continued)
An uair a ḃiḋṫear a míniuġaḋ uaṫ¬
ḃás Lá an Ḃreiṫeaṁnuis, saṁluiġean.
an te a ḃiḋeas a ráḋ na léiġeaḋ na
seanmóir, Críost. Ní ḃ-fuil sé so go
h-iomlán ceart, air an áḋḃar naċ d-
tig le duine air biṫ aiṫris a ḋeunaḋ
air go mór ṁór aiṫris a ḋeunaḋ air A
aṁgur na A ḟeargaċt le soilleuraċd
a ṫaḃairt don ḃ-pobal, deunan an sean¬
móruiḋe iarraċt aiṫris a ḋeunaḋ air
Ṗearsa Ċríosd le a ráḋ na ḃ focalaiḃ
agus glacaḋ an beus ceudna. Mar
ḋeunas ar d-Tiġearna taisbeánt air
ṗianús agus droċ-reaḋ an dream ṁal¬
luiġṫe, agus mar caiṫfeas Sé sim am¬
a aig da g-ceistiuġaḋ, caiṫfiḋ muintir
ifrinn agus ḟlaiṫis seal a ċaṫaḋ dear¬
caḋ air a ċéile; agus go cinnte feicfiḋ
súil Ċríosd go leor anamnaiḃ aṫanta
agus míoḟortúnaċ ameasg an dream
ṁalluiġṫe an lá sin.
Taisbeánan an Scrioptúr cóṁráḋ
ḋúinn a ḃeiḋeas eidir Críosd agus na
h-anamnaiḃ damanta an lá deiriḋ.
Taisbeánan an Sean Tiomsa go soill¬
éuraċ Críost ag caint leoḃṫa, agus iad
a caoineaḋ agus a sgreadaiġil agus a
gol iona go n-dúnfaiḋ geataiḋ ifrinn
orṫa. Roiṁ é an ḃreiṫ a ṫaḃairt, deur¬
faiḋ Críost, — Tá na geataiḋ ifrinn ag
dul dá ḋúnaḋ orraiḃ, agus ni ṫig le ḃur
n-aiṫriġe aon ṁaiṫ a ḋeunaḋ díḃ anois.
Na h-anamna, An e noċ d-tig le niḋ air
biṫ an ḃreiṫ atá le taḃairt orrainn aṫ¬
aruġaḋ? Críost, Cia an niḋ ba féid¬
ir aḃeiṫ acfuinneaċ masla toileaṁail
anaġaiḋ gráḋ agus trócaire an t-Slán¬
uiṫeora a eudtromuġaḋ. Na h-anam¬
na, Saint ansa t-saiḋḃreas a ḃronn tú
orrainn ṡalaiġ ar g-croiḋṫiḃ; agus an
áit a d-taḃairt air sliġ ar slánuiġṫe,
ṫiomáin sinn air ċasán ar m-bascaiḋ.
Críost, Dearcaiḋ air ṁilliún anama
a ṡeasas timċioll mo ċaṫaoire a ċaiṫ
a saoġal ameasg saiḋḃreas ; feuċ na
riġṫe, le na coroiniḃ, soillsiuġ'ḋ le peur¬
laiḋ ; feuċ iad coronaiġ le glóir síor¬
ruiḋe. Sáḃáileaḋ iad leis an maoin a
deir siḃse a ḃasc siḃ. Ṁair siad le
oibreaċaiḃ carṫanaċd, a taḃairt biaḋ
agus deoċ don na boċtaiḃ, coṫuġaḋ a¬
gus a craoḃsgaoileaḋ an ċreidiṁ. Beur¬
faḋ saiḋḃreas an ḃeaṫa ṡíoruiḋe díoḃ-
sa mar a g-ceudna dá n-deunfaḋ siḃ ú¬
sáid de le grásta Dé. Aċ ċeannaiġ siḃ
damnuġaḋ le íocuiġeaċt ro ṁór, ṁas¬
laiġ sib an Tríonóid le cosdas an uaṫ¬
ḃásaċ; rinne siḃ seirḃís don diaḃal le
mór lán droċ oidis, le eugcóir cosdas
aċ a fuair siḃ air ór. Tá na h-anam¬
na mioḟortúnaċ a ṫug siḃ-se ċum bas¬
caiḋ a glaoiḋeaċ orm-sa anois ag iar¬
raiḋ sásaḋ air a g-cuid fola; agus tá
air g-cruaiḋ leabaiḋ teineaḋ air pian¬
ús síoruiḋe réiḋ díoḃ anois. Na an¬
amna, Ṫug tú maoi dúinn a ḃrosduiġ
claonaḋ ar nádúir, a d'éiriġ os cionn
ar raisiún, agus ḃruiġ sinn ó ċreideaṁ
agus ó Ḋia. Críost, Dearcaiḋ air an
méid diṫreaḃaċaiḃ atá mo ṫiomċioll an
so. Ḃí an ḟoil agus ḟeoil ceudna aca
atá agaiḃ-se. Tá siadsan slánuiġṫe.
Níor iar siḃ-se ariaṁ an grása a ḃeiṫ
buan-seasṁaċ. Ní'l an doṫaḋ caṫair aċ
pictiúr beag a g-comórtas le méid a¬
gus uaṫḃás ḃur n-droċ ġnioṁarṫa. Lé
faitċíos naċ mbeiḋeaḋ ḃur sáruiġeaċt
áḋḃar agaiḃ le lasair ḃur n-droċ ṁian¬
ta a scaraḋ, do ċeannuiġ siḃ é le meall¬
aḋ agus droċ-ṡampla, ag taḃairt daoin
(To be continued)
