398
AN GAOḊAL
teasdail uaḋ." Mar sin a duḃairt,
"Scuir ód' ḟóirgneaḋ tíġe, & goirféar
'Sgoilteór carraige' ort."
Ḃí an fear sásta. Mar so imṡiuḃ¬
ladar ar aġaiḋ an tríur & gí be áit
do ċuadar riṫ na beiṫiġe fiaḋana i n-
uaḃás as a g-cosán.
Feasgar n-aon ḋearc siad rómpa
sean ċaisleán tréigṫe, air áirde. Do
ċuadar suas, & ar teaċd dóiḃ
asteaċ san alla, léigeadar síos iad
féin ċum codlaḋ. Air ṁaidin amáraċ
ċuaiḋ Hans amaċ san ngáirdín, do ḃí
anois mar ḟásaċ, lán de sgeaċaiḃ &
driseógaiḃ, & d'éiriġ go prap muc ḟia¬
ḋán air d'a ionsuiḋe, aċt ṫóg Hans a
ḃata, gur léig marḃ í d'aon ḃuille faoi
n-a ċosaiḃ. Do ṫóg Hans an ṁuc air
a ġualann, a's d'iomċar gus an cais¬
leán í. Rósdadar cuid de'n ḟeoil ċum
prionn, & do ċaiṫeadar iad féin go sú¬
ḃaċ, sásta gur raiḃ aca biaḋ go leor
air seal. 'Néis seo, d'daontuiġeadar
eadrainn féin gur raċfaḋ ḋá díoḃ le
sealgaraḋ gaċ lá, a's go ḃfanfaḋ aon
duine díoḃ a ḃaile le séire do ḃruiġeaḋ.
An ċéad lá d'ḟan an "Castaċ-ġiuḃ¬
ais" san ċaisleán mar ċuaiḋ Hans &
"Sgolltóir cairge" le sealgaraḋ. An
uair ḃí an Castaċ-giúḃais san m-biaḋ¬
aċlan go gnoṫaċ ag bruiġeaḋ, ṫáinic
sean ḟear beag críon a's d'iarr sé
feoil. "Léig leat, a ṫruaġain ḃig ní
ġeóḃaiḋ tú feoil uaim." Do'n uaṫḃás
de Ċastaċ-ġiuḃais léim an sean ḟear
beag suaraċ air, sul go ċoisgfeaḋ é,
gur ḃuail go h-olc sin é le n-a ḋorn,
gur ṫuit sé do'n talaṁ a lag anál, &
níor d'imṫiġ an fear beag amaċ gur
ḋóirt sé a lán ċúṫaiċ air. An uair
do ċas aḃaile an ḃeirt eile níor innis
sé dóiḃ de'n ḟear ḃeg, no do'n ḃuala do
ṫug sé ḋó. Do smuain sé, "Nuair fan¬
faḋ siad aḃaile is eigin dóiḃ a d-tuis¬
leaḋ ḟáġail leis an d-truaiġín beg,
mar misi.' Agus ṫug an smuaine
taiṫneaṁ mór ḋó
Lá ar na ṁáraċ d'ḟan an Sgoilteóir
ċairge a ḃaile & ṫáinic an cuairteór
ceudna i láṫair. Nuair fuair sé gur
seunaḋ an ḟeóil arís, d'ionsuiḋ an
Sgoilteoir-ċairge a moḋ ceudna, gur
ḃuail 's gur ṡárṫuiġ é mar riġne sé
do'n eile Fá ḋeireaḋ ṫáinic an lá do
Hans le fanaċd a ḃaile, & giḋ gur aiṫ¬
in an ḃeirt eile an niḋ dob eigin dó a
ḟulaing, d'ḟan an dís 'nna d-tost, óir
smuain siad gur ċóir go "m-blaisfeaḋ
Hans an t-anbruiṫ mar an g-ceudna
mar iad féin.
Ḃí Hans 'san m-biaḋ-aċlann go gnóṫaċ
ag ollṁuġaḋ proinn gan súil ar ċuair¬
teóraiḃ. Do láṫair do ṡiúḃal asteaċ
an fear beag, a's d'iarr píos feola.
"Is ocraċ é an truaiġín ḃoċt," do
smuain Hans, "taḃarfad mo rann ḋó,
ionnus naċ m-béiḋ mo ċoṁ-luċd faoi
easbaiḋ."
Mar so ṫug Hans píos feola ḋó & ċo
luaṫ a's do ṡluig an aḃaċ é, d'iarr sé
air píos eile & ṫug Hans go fial é an
dara feaċd, & a duḃairt, "Is píos ál¬
uinn sud, & is éigin duit a ḃeiṫ sásta
leis." Aċt d'iarr an t-aḃac air treas
píos & an uair do ṡéan Hans, ḃí an
truaiġín beg, olc, ar tí le léimeaḋ air
d'a ṫraċdaḋ mar ṫraċt sé an ḃeirt
eile, aċ ḃí sé ar dearmad an uair seo.
Ṫug Hans ḋó gan mórán diṫċille ḋá
ġearraḋ cruaiḋ gur riṫ sé síos air
ċéimiḃ an ċaisleáin i sgeṁle & friṫeag¬
la.
Do lean Hans ċo luaṫ é gur ṫuisliġ
's gur ṫuit sé ar moḋ gur ċaill sé am
& ḃí an t-aḃac go fada uaiḋ 'nuair d'
éiriġ sé. Aċd ċeana lean Hans go luaṫ
é arís gur ḋearc é ag tuirling in
uaiṁ ċarraigeaċ, & iar g-coṁarṫaḋ an
áit go cúramaċ, do ċas sé aḃaile.
Ḃí uaṫḃás mór ar an m-beirt eile
nuair rangadar an caisleán, d'ḟeicsin
Hans slán 's gan urċóid. Aċt d'innis
sé dóiḃ a ṫarla ḋó, & ní faide ḟeud
siad cuairt an aḃaic do ċeilt, agus
an mó air ar ṫráċd sé iad. Do ṫíḃ¬
riġ Hans, & duḃairt, "Is ceart a ṫár¬
la ḋaoiḃ, ní ċóir daoiḃ a ḃeiṫ ċo grua¬
maċ uim ḃur ḃ feoil, aċd is niḋ ro olc
é, i bualaḋ na ngiollaiḋ móra mar siḃ
féin le n-aḃaċ. Giḋ, ċinneadar go h-uile
an truaiġin ḃeg do smaċduġaḋ, mar
d'aiṫin siad anois áit ann a raiḃ sé
