noch do dhiúltaidh sí dá géur athchuinidhe aií
a b-puinte raimhe sin.
An Bhrigh.
Gidh nach m-beidheadh binn aig an tíorán¬
ach air dheoraibh na muintireadh a chuireas
sé faoí eugchóir, ní 'l sé slán ó na n-díog¬
altas. Is maith a bhainas an bhraisgeul seo
do mhuintir na h-Éireann a n-diu. Tá a
d-tíoránaidhe criothadh ann a g-croicnibh lé
faitchíos go bh-fuighdís an cúitiughadh noch do
thug an sionnach do 'n Iolrach!
THE MINSTREL BOY.
Do thriall chum chatha óg-laoch na rann,
Lár námhad Éireann ársaighe;
Lann athar fáisgthe air go teann,
Ann aonfheacht le n-a chláirsigh.
"A thír na n-dán!" ar an laoch-cheoi grinn,
"Dá mbeidheadh an saoghal dod' dhaoradh,
Tá aon chruit amháin le do mholadh go binn,
'S aon lann amháin le do shaoradh!"
Do thuit an bárd, acht má thuit, go fóill
Bhí a chroidhe neamh-eaglach treunmhar
A's reub sé teuda clársaighe an cheoil,
Do scuab sé, an tráth bhí seunmhar :
A's dubhairt; "Ní-mhillfidh cuing do ghuth,
A chruit chaoin na bh-feadh saoradh;
'Sní chluinféar go h-eug do lán bhin-shruth'
Lár brúide a's bróin na tíre!"
A story is told that Dan O'Connell
was dining out in London one night
when an attempt was made to take his
life by poisoning his tea, which atrocious
deed was frustrated through the foresight
and patriotism of the waitress, who ad¬
dressed him in IRISH thus:
"A Dhómhnaill Ui Chonnaill, a d-tuigeann
tú Gaedhilge?" "Tuigim, a chailín, ann aon
nidh is leur duit?" "Tá rud ann do chorn
a mharbhóchadh na ceudtha" "Má's fíor sin
a chailín, tabharfidh mise spré dhuit"
Tá buaireadh orrainn nach bh-fuil an
nuadhacht as an t-sean tír timchioll dligh¬
eamh Iadh na talmhan cho taithneamhach a's
againn do bheith. Ní fheudóchath aon-
l amúghadh d-taobh na d-tíolacaibh a
bhronnfeas na Sasanaighe air mhuintir na
h-Éireann. Is amhladh tá siad dá mealladh
le seacht g-ceud bliadhan. Tig le oighridhe na
talmhan iad a chrádhadh anois mar rinnea-
dar a riamh. Acht, mar dubhairt an sean
ráth, "Ní'l cobhairt a dhul a dligheamh leis
an diaghal a g-cuairt ifrionn."
Ní'l aon cheo againn le déanadh anois
acht congnamh a thabhairt do chumann na tal-
mhan. Conóchadh sé sin na daoine le chéile
no go m-beidh siad réidh le na g-cuid féin
fhághail air ais. bhaint air ais. Tá airm éif-
eachdach aig na daoine má gnígh siad usáide
dhíobhtha.
THE FALCONER AND THE PARTRIDGE.
Am áirighthe do ghabh seabhacdóir Pitrisg
ann a líon, do ghlaoidh an t-eun air go dó-
lásach a ráth, "Leig amach mé, a mháighistir
sheabhacadóir mhaith agus geallfaidh mé dhuit
go meallfaidh mé pitrisgidhe asteach ann do
líón." "Ní leigfead," deir an fear, "Cia
b' é budh toil liom a dhéanadh, tá mé cinte
anois gan thú a shaoradh; óir ní 'l aon bhásh
ró olc do 'n te a tá ollamhaighthe le na cháird¬
e a mhealladh."
If President Arthur keeps clear of old political
hacks his name may shine in the category of the em-
inent Irishmen who have won fame and renown in
foreign lands. This he can do because he does not
owe his position to aught but Providence alone.
Conkling nominated him to spite the opposers of
Grant. Had he the slightest idea that Arthur would
become president he would never have nominated him
and if Arthur had not heen nominated on the tick-
et, Hancock would have been elected.
It was Arthur's own strength with the Irish elem-
ent in the State that elected the ticket, so that, in¬
stead of President Arthur being indebted to his par-
ty, his Party is indebted to him for the success of the
ticket. We hope his conduct of the office will be such
as will merit the confidence of his supporters.
THE EDUCATION OF THE ENGLISH ARISTOCRACY
IN THE THIRTEENTH CENTURY. — On the 24th of
May, 1215, at Runnemede, the barons of Eng-
land, with Bishop De Langton, of Canterbury,
at their head, presented a petition to King
John (Lackland), demanding Magna Charta.
One-third of the signatories signed with an X.
So much for the enlightenment of the nobility
of England.
THIS journal offers very favorable terms to
News Dealers. Please communicate.
