42
AN GAODHAL.
who have been the trusted leaders of the people in
the hour of trial, to use their influence to the same
end. Many of our countrymen have fallen away,
when they got up a little in the world, because,
through their ignorance of the social antecedants
of their race, they looked upon the epithet, Irish,
as the synonym of lowliness and ignorance. Hence
the large number of distinctively Irish names to
be found in the enemy's camp. Therefore it is
the duty of the clergy to enlighten their flocks on
this head by showing them that the generally ac¬
cepted notions of Ireland's social position is the
work of the enemy, and that the reverse is the
fact, which they can readily do by presenting the
Language to their view ; for any nation having a
cultivated and learned literature cannot be ignor-
ant — in fact they are the only criterions by which
the social status of any country can be determined
TRANSLATION OF DAVIS'S FONTENOY.
Trí uaíre aig bathaibh Fhontenogh threubhadh
sluaighte Sacsan teann,
Agus fá dhó línidh Naomh Antoine, d-ion¬
suigh an Dutsh go fann;
Mar bí baile a's fán líonta le rath a's
taobhadh dún
Is ceart a scuab siad línidh na Sacsan
'sa g-congantóiridh, an Dutsh:
Mar go neimhnídh trí choill de Bharrigh
raob saighdiúiridh Bhritáine,
Thomáin gunnaidhe na bh-Fhrancach síar iad,
ladhaduighthe 'gus scapuighthe.
Dhearc tighearna fuil'mhuil Chumberland
le súl amharcach druid,
A's d' orduigh suas a thaca déighionach a
uain dhéighionach a scrud';
Air Fhontenogh, air Fhontenogh, nach luadh
mharcuigheas a chinn feadhna,
A,s comhchruinniughadh thainic a bhuidheána
rogha, mar scamail an tráthnóna.
Sé mhíle de laochra aosda Shasanaigh
siúbhal go stáideamhuil ann,
Losgan a n-guaidhe 'n-aghaidh a's a d-taobh
tá 'n tighearna Hégh aig a g-ceann;
Staidéara 'g-céim síos 'san bh-fán,
staidéara grapuighid an cnoc.
Staidéara a n-ualughadh, staidéara a
losgadh, dul air a n-aghaidh gan bac'
Eidir an choill agus Fontenogh, mar
séideadh asain fiochmhar.
Trí sconsa, díog, agus fál, agus cichiugh¬
adh pileur luathmhar,
Agus air an magh nochta shuas d' éiuighid
agus congbhaigh a slíghe,
Le teine réidh agus rún dian, do mhag
neart námhaididh'
Thair Fhontenogh, thair Fhontenogh, a línidh
cailleadh a m-bríth,
Bhriseadar, mar bhris air mhur-bhruaich
Holland, uisge 'n Zuyder Zee.
Níos díomhaoinidh 'ná míoltóga samhraidh,
chuaidh tiraileur na bh-Francach tharth,
Mar chonlach de 'n lán dóth-thuile, chulaidh
buidheána Fhrancaigh na goirt;
Pleusg-shliogán a's cruinnghrán, shiúbh'laid
air a n-aghaidh agus loisg;
Luath ó gach lámhach, granadóir agus bhol-
tigeur do choisg:
"Air bhur n-aghaidh, mo mharc-shluagh thighea-
chais," Righ Lúghaidh go feargach gháir,
Riothaid go bás, is dólásach a scanradh,
níor eugadar gan agair ;
Tríd 'n phort thriall an sluagh, d' iompuigh-
Righ Lughaidh a shrian —
"Ní sheadh go fóill, a Righ," labhair an Sacs,
"Fanann sluaighte Éireann.
Agus bheidheadh Fontenogh, Fontnogh chlúth-
amhúil, mar bhí Mháterloo,
Muna m-beidheadh na díbreacha seo réidh
an sin, úr, teasuighthe, a's faoi chlú;
'Tigh'rna Chair," a deir sé, "tá agad do
thoil; sin iad do námhaididhe Sacsanach!"
Do gháir beagnach an taoiseach aig amharc,
imthigheann sé cho cúthach!
Na díbreacha cia budh gnáthach a bheidh cho
míreach, is colgach fheuchas a gnaoi,
Tá eugchóir caogadh bliadhan cúmhduighthe
a n-iudh ann a g-croidhe —
An conrádh briste tharlá thirmigh an dúbh-
ach a rinne an sgríobh,
A n-aruis slaidte a g-cás sgriosta, a's
caoine m-ban le na thaobh,
A sagairt sealguighthe mar mhíol-choin, is
a d-tír sladuighthe go lán —
Feuchann gach aon as dá m-beidheadh díogh-
altas gach uile leis féin amháin.
Air Fhontenogh, air Fhontenogh, no fós a-
riamh a n-áit eile,
Ní dheachaidh go cath buidhéin níos uaisle
ná díbreacha uibhreacha seo go uile.
Tá guth Ui Bhriain garbh le achas mar, aig
seasadh, orduighean sé,
"Deasuigh astail ; gluais orrtha!" Riothan
na buidhéin tentidhe mar anfa sléibhe,
Tá sluáighte Sacsan teanuidhe anois,
