﻿226
AN GAODHAL.
naomhtha, nuair thiocfair-si chugam, béid
líonta lé fíor luthgháir, nuair a dheunim
smuainiugh,dh air ghiorracht an t-saoghail
seo 's air fhad na síoruigheachta tagann
cricheagla air mo chroidhe. Cloisim fearg
Dé os mo chionn. Uain Dé! na tréig
as na teilg uait me. Glac truaighe dham,
tré eidir-ghuidhe do Mhathir naomhtha, 's
soillsigh intinn do leinbh bhoicht, treoruigh
shé réir sampla na naomh agus teagasg
na h-eaglaise chum triall chum duthaidh
na soille síoruighthe: chum do mholadh as
ghrádhadh air feadh na mílte 's na milliún
bliadhan: se sin, aimsir gan críoch, gan
aireamh. Ta 'n saoghal so 'g imtheacht
air nós na gaoithe agus sinn féin mar
aon leis. Tar gach nidh faoi chum do chrich
dheighionach, agus seachantas na d-teinte
air an taobh tháll. Deir na h-úghdair lei¬
gheanta gur géire aon uair amháin a b-
purgadóireacht 'ná ceud bliadhan annso
faoi easbadh. An te a bh-fuil fios air
aitheannta Dé aige agus nach g-chó-líon¬
as iad, tabharfar breith bháis air lá an
breitheamhnais: an lá úd ní glacfar
breab no leithsgeul. Béidh gach aon air
a dhíthchioll a freagairt air a shon féin.
A cháirde, 's a chomharsainn, ní sgeul
caillte fós é; anois am na h-aithridhe;
glac misneach agus éirigh ó'n trom-shuan,
as treod go fearamhuil, gan duadh, as
dian; saothar na féidir an choróin do
ghabhailt. Cad é d'a m-beidheadh againne
saidhbhreas na cruinne so air uair ar
mbáis? D'a bhrigh sin, bí ollmhuighthe gach
am a d-tuilibh lón léir áluinn na bh-flath¬
ais. Na bí mal a leas d'anam. Tag¬
ann galar, buairt, agus bás ins an am
nach mbídheann súil leo. Smuain go min¬
ic air mhóracht Dé, 's glaoigh air Iosa a
g-ciuineas do chroidhe. Feuch an ghrian 's
í go lonnrach : an ghealach, a soillsugh'dh an
domhain ; an mhuir mhór, í go buartha, a
caitheadh na tída anall agus anonn. Níl
insa míorúilte seo acht neimh-nidh a gco¬
mas leis an t-anam ata faoi do choimh¬
airce. Ma cailltear an t-anam sin tre
leisge, faillidhe, no do chionnta féin, ta
gach h-uile nidh caillte air feadh saoghal
na saoghal. Tá tú anois a da thoil féin-
tóg do rogha; cho fad as ta uain ag
ad glac comharle ar Slánuightheora, as
triall bóthar beannuighthe na croise. Se-
sean a dubhairt, "Mise an t-slíghe, an
fhírinne agus an bheatha." Árduigh do
chroidhe suas air neamh, mothuigh go min¬
ic air an tuairisg a thug Naomh Pól
dúinn air chathir na naomh, nuair a dubh¬
airt se na'r dhearc súil, 's na'r chluinn
cluas, 's nach féidir le croidhe 'n duinne
smuainiudh'dh air an aoibhinneas a ta
leagtha 'mach do gach fíor Chríosdaidhe.
Is gnathach leis an t-saoghal so sin a
mhealladh le saidhbhreas is le saint. Tá
méid ar luaisge ó thaobh go taob go d'
tugaidh Dia mar thabhartas dúinn ar
saoghal a chaitheadh in urnaighe air feadh
tamall bhig, is na dhiaigh sin, de réir geal¬
leamhanacha Dé. Ní bheidh críoch no deir¬
eadh leis an nglóir atá capuighthe a righ¬
eacht na bh-Flaithis dhúinn go léir.
A SINGULAR PARALLEL.
Mr. G. P. Rowell's Newspaper Directory shows
the number of newspapers published in the Uni¬
ted States and Canada, and particularizes those
printed in other than the English language — and
are as follows. —
German 500. French 100. Scandinavian 37.
Spanish 25. Hollandish 9. Italian 6. Welsh 4.
Bohemian 12. Portuguese 3. Polish 2. He¬
brew 1. Irish 1 (The GAEL). Cherokee 1, and
Chinese 1.
Taking into consideration the number of per¬
sons who speak the Irish language in this coun¬
try, and the acknowledged intelligence of some of
some of them; the above exhibit is a sad commen¬
tary on their boasted patriotism.
Fully a million of people speak the Irish Lan¬
guage in the United States and Canada, and yet
there is only one solitary little monthly journal
published in that language — the language of Ire¬
land — within those bounds. Oh! shame on you,
Irish patriots, are you not abashed at the figure
you cut before the nations — looking at your Welsh
neighbors with less than one-fourth of your pop¬
ulation, yet having four newspapers in their na¬
tional language — while John Chinaman, a mere
bird of passage in the country, is also before you,
having a weekly paper,
And yet you, Irishmen, are loud in your demand
for Irish nationality — that part of it which is with¬
out your grasp — but that which is within your
reach you wholly ignore — nay, you despise! as ex¬
emplified at your Cooper Institute meeting.
Irishmen, when you begin at the foot of the lad¬
der and build up a nationality you shall have it,
and not until then. Lay the foundation, which is
the language — demand back the superstructure
which has beeu wrested from you, in unmistakeable
tones and you shall have it, not otherwise.
