﻿248
GAANODHAL.
Pegasus, Leis an gCraoibhín Aoibhinn.
Nuair leigfidh se go socair a charoid,
An srian do tharraing a thimchioll
a cheann,
Ó buail 'nna thaoibh-san gan truagh do
shála,
Go leimfidh se 'n áirde ag iomchar
do rann.
Bí cúramach, cúramach, 's nimhneach
do steudsa,
A's b'fhéidir go leagfar thu féin
a's do pheann,
Fáinic! a deirim, bí air do choimheud-
sa,
'S go h-airdhe na tarraing an
srian ro theann.
Na h-iarr éision do tharraing anuas,
Leig do bheith 'g eitiollach, scaoilte
'gus saor,
Dá n-iomchóradh se thú cum na reul-
tán shuas
Na glac aon scannradh, 's a bhac-
adh na h-iarr.
Éist, a's má's mian leat ionghatus
daoine
Do chorrughadh le h-oibir sár-chum-
tha ag iomlán,
Stad nuair a bh-feiceann tu d'each-
sa ag iarraidh,
Stad, a's na h-iarr arís a thomáin.
Má fhágan sé 'nois tú le a marcach
go sásta!
Ná bíodh eagla ort, b'éidhir go tioc-
fadh sé 'rís;
A's b'éidir go m-béarfadh sé tusa
níos áirde,
Agus níos faide sul chasann sé síos.
Bí cúramach, cúramach, glac-sa mo
chómhairle! —
Gan éision do tharraing, na fós do
thiomáin;
Is deas an rud é, 's is foras d'ar
n-doigh
Do shuighe air, 's do threorughadh,
"Stead árd na Sciathán."
An Craoibhín Aoibhinn do Chan.
Tá croidhe duine 'nna Righ,
Os cionn cúirte na colla,
A's baill an cuirp umhal di
Go socair mín réir a thola.
Má tá siad faoi dhroch-righ,
Is olc gníomhthara na colla,
'S má tá siad faoi Righ maith,
Deunfaid a saith deagh-oibir.
An t-Iolar agus an Fhuiseóg.
Bhí iolar ag éirighe trá-
Iolar breágh, anns an aeir,
Leith míle no níos mó,
O'n d-talamh so a g-cursa geur.
Do facas é le fuiseóg
Bhí seinnim ceoil air an bh-feur,
Agus dubhairt sí "nach lag an t-eun
A chidhim suas san aeir.
"Nach suarach é, an rud beag,
'S cidh tá me lag, me féin,
Is míle uair is feárr misi,
Cidh 's ainim do Righ na n-eun.
Acht thainic an iolar breágh,
Le buille sciathán nó dhó,
Anuas as a áit árd
Do'n phairc 'nna raibh an fhuiseóg.
Agus ghreamhuigh sé geirrfhiadh,
Do bhí ag ithe na n-gas,
Agus d'fhág se an fhuiseóg,
Leath-bheo scannruighthe go bás.
Ann sin a dubhairt an fhuiseóg,
Ní mhaoidhfidh me go deo mo neart,
Acht thar chiaróg no mioltóg,
No fealiochán, no a sort.
Mr McCosker has sent up to this
about 80 subscribers to the Gael.
Major Maher has come close on his
heels — about sixty. Now, it is very
evident that every-one cannot have
these gentlemen's knack for securing
subscribers, but let each try and do a
little — as much as he can. The soli-
citor is asking for nothing for himself,
but is seeking to promote an idea dear
to the heart of every true Irish pat-
riot. Irish politicians, who have no real
heart, with few exceptions, in any
cause unless there is money in it may
be made materially serve the Irish
Language cause. They should under-
stand that they cannot ignore it. —
"Gidh ní maith ó maoidhtear,
Ach is feárr an mhaith a deuntar
Ná 'n mhaith nach n-deuntar,"
's ní +
'S ni h inneach ó h-iarrtar;
ach —
