684
AN GAODHAL
tain 'sa spéir.
Níor mhian leo é a bhacadh — bhudh é Pád¬
raic an neirt mhóir,
Agus sheas sé in aonar an aghaidh 'gus
os cómhair
An áit a shuidh Ua Hanlain, agus Cáit,
an bhean chliste,
Thug sé uirre aon amharc, shaoil sí croidhe
briste.
Agus d' ionntaidh sé air a h-athair, an
Brianach, 's dubairt:
Bhí a ghuth mar an toirneach, doimhin, láí¬
dir d'a réir,
Agus a shúil mar an tintreach a bheith air
faoi neul:
"Níor thainic mé in seo mar luchóg beag
tathlaidh,
Acht seasaim mar fhear air urlár mo
námhaid,
Níor aithnigh Pádraic ariamh, ar mhachaire
no air shlighe,
Eagla air na námhaid, — tá's aig Dia, di-
mheasaim é 'n do thighe.
Mar sin fág mé air mo shuaimhneas aon
mhómeud nó dhó,
Go g-caintidh mé leis an óigbhean nach bh-
feicfead go deo,"
D' iontaigh sé aig Caitlín, agus d'athar¬
uigh sé a ghlór,
Agus chuimhnidh sé air na laethibh in a rabh
sí a stór;
Bhí lasadh in a shúil mar thintreach faoi
neul,
Aig bhreathnughadh air Cháit chlisteach, budh
é seo a sgeul:
"A Chaitlín, a ghradh geal, an fíor atá'n
rádh,
Go bh-fuil tú pósadh le do thoil féin 'gus
a tréigeadh do ghrádh?
Má tá, abair an focal, agus faghfad
do thighe,
Claoidhte amháin, 'gus an chéad uair le
cleasuigheacht mnaoi."
Le brón 's le grádh bhí an cailín bocht
breóite;
Righne sí díthchioll a labhairt, acht ní thioc¬
fhach na focla,
Chuaidh fuaim a ghlóir mar sheas sé air a
h-aghaidh,
Chó fuachtach air a croidhe, mar síon-oidh¬
che gheimhrigh,
Na deora o na gorm-shúil do thainic go
beachta,
Liath-bhán bhí a gruaidh mar sholus-geal¬
aighe air shneachta.
D' at croidhe Phádraic dána go h-árd in
a áit,
Le aon amharc amháin i sgiamh cionaghaidh
Cháit.
Cí go g-cuirfheach coimhidheach 'gus námhuid
ar n-grádh o na chéile,
Is liom-sa a ceart-chroidhe amháin agus
air aon chaoi,
Agus d'árduidh sé a ghuth mar ghéim garbh
óthach fiolar-
'Is liom shí gan buidheachas an méidh ag¬
aibh thart chláir."
Suas sheas Ua Hanlain, fear mór árd
do bhí ann,
Agus dhearc sé air Phádraic go fiochmhar
[ 's teann,
Agus dubhairt sé: "A Phádraic dhána,
roimhe fhágfas tú 'n áit,
Troidfidh tú mise mar gheall air láimh
Cháit."
Dubhairt Pádraic: "Béidh agam leat
buille no dhó,"
Agus shín, leis an g-céad cheann, Ua
Hanlain go deó.
Rug sé air Chaitlín, 's níor shiúbhal sé le
[ mire,
Léim sé air a chapall, chuir sé Caitlín
roimhe;
Bhí an cruinniughadh chó measgadh, níor
chorruigh'dar amuigh
Gur chluineadar chruibh chos-an-áirde an
chapaill a rith',
D'éirigh'dar suas mar na m-beach a lár
[sgaoigh;
Agus thug siad aon mhór-bhéic a brisfheach
an ghaoith.
Bhéiceadar, ritheadar, agus ghéim siad
[ go leór;
Acht o 'n lá sin ní fhacaid Cáit no Pád¬
ruic Conchubhar.
Acht d'imthigh na laethe sin, mar d'imthigh
go leór!
'S tá an feur glas a fásadh os cionn
Phádraic Chonchubhair.
Ní bheidheadh sé go socair, in a shuaimh¬
neacht air aon chaoi;
Mar chaith sé a bheatha bhudh mhian leis é
[ euguid,
Agus thug sé leis Piche. Budh shé Pádraic
bhí mór!
Agus d'eug sé air son Éire, bliadhain
ocht g-céad is ceire scóir.
An lá úd ar thuit Pádraic, agus air an
machaire sinte,
Is bhuachaill láidir a bhí marbh, 's croidhe
mór a bhí claoidhthe.
