AN GAODHAL.
937
A Aon-mhic Mhuire tá a gcathair na n-
grásta.
Réidh gach gámh de m'anam bocht.
Nuair thóigeas an sagart an chailís.
A Íosa, a chuir brigh anns an t-sácrai¬
meuid,
Go líonuigh tú mo chroidhe le grásta Dé,
A thug mathamhnas de na mílte d'ár
shaorthuigh é,
Go saoruigh tú m'anam as gach peacadh
d'á n-deárnadh mé.
Act of Contrition.
Cuimhne Dé ós cionn mo chuimhne,
Leath mo pheacaidhe ní thig liom inseacht,
Gach ar inis mé 's nár inis mé.
Tá mé aig iarruigh párdún air Íosa
Críosta
A láthair cathaoir na faoisdine.
Ó, a Thighearna fuair pianta,
'Gus a d' fhullaing an Pháis,
De do stialladh le iaran
Ó mhullach go bárr;
Andiagh sin fuair tú tarcuisne
'Gus na creach' air do láimh,
Ó, a Thighearna, is ag iarruigh do chuimir¬
ce táim.
There, you have now Irish as it is spoken in the
four provinces of Ireland —
J. J. LYONS.
How beautifully sublime, soul-inspiring and di¬
rect, are the foregoing simple ejaculations ! How
vividly they bring to the Irishman's mind the
lines of the poet, —
"Yes, let the rich deride, the proud disdain,
These simple blessings of the lowly train,
To me more dear, congenial to my heart,
One native charm than all the gloss of art,"
excepting that in this instance it so happens that
the poems have both the charm and the gloss of
art — Nature's art, which man may try to imitate
but can never excel. We have emphasized Irish¬
man above because he alone can form a conception
of or can conceive Irish sentiments. This truism
has been demonstated this very day, but our West
British countrymen sing dumb in its presence.
They, like the Camel of the fable, jump up to
dance, only to excite the risibility and scorn of
their intelligent fellow citizens of other nations,
who mete out to them the Beasts’ treatment of
the Camel!
The English language is, according
to Anderson, five hundred and sixty
years old; the Irish, how old? Six¬
teen hundred B. C.
DR CAHILL'S SERMON ON
LÁ AN BHREITHEAMHNAIS,
Translated by P. J. Crean,
(Continued)
An sin an uair a bheidheas coirp ag¬
us anama na ndaoinibh greamuighthe d'a
chéile air éis na n-aiséirighthe, an dream
beannuighthe air láimh deis Chríosd, agus
an drong mhalluighthe air a láimh chliadh;
bheurfaidh an dream mhalluighthe aon amh¬
arc amháin dhéighionach air na milliún
deágh-dhaoinibh atá sgapaidh anns na flai¬
this mar bheith sluaighte airm a b-pairc
cogaidh. Tá cunntas Naomh Sheághain go
soilléir, go saoilim go bh-fuilmid aig a¬
mharc air an stáid dhéighionach seo, agus
mar thairing Críosta dhúinn roimh-seo,
gan ach suim geárr aimsire no go bh-feic¬
fimid an t-amharc uathbhásach seo. Air
mhoiment aithrighe, fosgoiligheadh doras a
bh-flaitheas, agus cluintidheadh guibh an, a¬
gus galltrumpadhe d'a seuda, agus bhí
cathaoir rioghamhla na suidhe an, agus
air an g-cathaoir duine na shuidhe, agus
bhí go leor daoineadh thart timchioll na
cathaoire, agus thart timchioll na cath¬
aoire bhi ceathair agus ficheadh áit suidhe,
agus air na h-áit suidhthibh ceathair agus
ficheadh sinsear follaidh an eudach geall,
agus air a g-cinnibh bhí corónta óir; ag¬
us ó'n g-cathair d'imthigh sgallaibh tinn¬
trigh, agus toirnigh. Agus bhí na ain¬
gle a glaoidheach le guth árd agus bhí as
comhair na cathaoire sluaighte de gach h-
uile náisiún, nach féideadh le duine air
bith a chomhradh, folluighthe a n-eudach gheal,
agus craoibh pailme an a láimhibh. Agus
bhí na leabhra faoi sheula, agus bhí buid¬
éil aig na h-ainglibh le dórta anuas air
an talamh, agus bhí sé soilléir go rabh
Dia a deunadh iollmhachan mór. Agus
aingeal a fuar eochair an phoill iachtair,
d,éirigh deatach ó dhorchaidh an aeir, ag¬
us Éisean a bhí na shuidhe air an g-cath¬
aoir sgap an domhan agus flaitheas ó'n
Aghaidh. Agus deir Naomh Seághan, "chon¬
nairc mé na mhairbh, beag agus mór, na
seasadh a bh-fiadhnaise na cathaoire, ag¬
us fosgoiligheadh na leabhra, agus tugadh
breith air na mairbhibh a réir na curta
see also
Gaelic Jour. —
No. 46.
