AN GAODHAL.
124
Bhí an cíos 's tacaidhe teacht orm s 'níos
bh'féidir dom iad íoc,
'S so 'n fáth, a stór mo chroidhe, d'fhág
mé Sciberín.
'S maith a chuimhnighim air an t-am, an
bhliadhain dhá-scór 's ocht,
D'éirigh mé moch leis na buachaillibh le
troid anaghaidh 'n reachd',
Do scap an arm cuachta sinn le ordúgh'
ó'n m-bainríoghain,
'S seo é ádhbhar eile d'fhág mé Sciberín.
O, 's tá cuimhne mhaith, a's béidh go deo
air an lá sin fliuch 's fuar,
Nuair thainic an tighearna malluighthe
orrainn 's na peelers le 'na chúl;
Bhris siad síos na doirse 's dhóith siad
suas na tighth';
D'fhágaid an sean 'san t-óg a silt na n¬
deor thart timchioll Sciberín.
Do mháthair, beannacht léi, bhí sí tinn le
fiabhrus árd,
Thóig siad as an leabuigh í 'gus chaith
siad í ar an t-sráid.
Thuit sí síos le scanradh 's níor éirigh
arís a choidhe',
'S lá 'r mháraigh cuireadh í a g-cill ghlas
Sciberín'.
Bhí tusa annsin timchioll bliadhan goleith
's ba lag an malrach thú,
Bhí leisg orm d' fhághailt le faitchíos go
g-caillfidhe thú;
Do chas mé tú ann mo chóta-mór air
thimcioll an mheadhon-oidch',
'S as go brách gan filleadh air ais go'n
t-sean log, Sciberín.
O athair, athair dhólásach, feicfidh tusa
arís an lá
'Nuair béidh do thír go cinnte saor ó 'n
Sasanach go bráth;
Béidh mise leis na buachaillibh, le cong¬
namh Righ na naomh.
'Gus ghuidhim air Dhia le sásamh do thabh¬
airt go Sciberín."
The greatest fraud of the present age is the pat¬
ent medicine man and he has so duped the public
that he can flood the country with advertisements.
The latter, however, are useful now and again, and
are all of his nostrums which the public should use.
Kansas City, Mo. Sept. 25. 1891.
Editor of the Gaodhal.
Dear Sir :—
I send you the following from the Welsh, if you
deem it worth a place in THE GAEL. The origin¬
al was written for the Eisteddfod by Owen Evans,
a Welshman of Utica, N.Y., and translated by Mi¬
chael Kilroy, a native of Dunmore, county Galway
Ireland, at present in this city.
The style of poetry, prose, and chorus are
closely followed; but there are a few expressions
omitted which seemed to be intended to ridicule
the Irishman. O therwise I think it is a good trans¬
lation.
Yours truly,
P. McENIRY.
[One thing is certain — that the Irish is in good
hands in Kansas City, and that the piece does cre¬
dit to the translator in matter and in humor, — Ed]
AN TOBAR A BHÁIN PÁDRAIC.
Bhí fear tighe 'na chomhnuidhe
Air an m-baile a m' fhochair,
Righn' réidhteach le h-Éireannach,
A bháinfeadh dho tobar;
So an conra bhí eadarrtha,
'S é sgríobhta air pháipeur,
É bháint go d-ti uisge
'S gheobhadh fiche doilleur.
Cáint — Seadh, agus an uair a bhí an
conra sgríobhta acu, chuir Pádraic a
choip féin de ann a phóca, & ghluais air
go d-ti a chomhsglabhadh chum go g-congnó¬
chadh sé leis dhá bháint, mar ar sé
Curfa —
Gheobham fiche doilleur, fiche doilleur
As é bháint go d-ti uisge, gheobham fiche
doilleur.
Anns an seadh do ghluaiseadar
Ag oibriúghadh go dian,
Go raibh cloig air a meuraibh
Chuir pionúr orrtha 's pian;
Bhídheadhar salach ó n g-cré,
Tuirseach, curtha, agus tinn,
Mar d' oibrighdear rith a lae
Go raibh sé fiche troigh domhain.
Cáint — Seadh, agus gidheadh go raibh
Pádraic curtha, tuirseach ó'n lá cruaidh
oibre, do bhí sé an a shuidheadh go moch
air mhaidin amárach, ach, faraor, nuair
a thangadh sé go d-ti an d-tobar is amh¬
la bhí sé th'réis tuitim asteach roimhis.
"Och! ochón!" ar sé, "nach orm a tá an
mí-ádh a d-taobh baint leis an dtobar
