réiteach liom-sa," ar Seághanach, & aon¬
thuigh sé fuireach nna fhochair go cheann
bliadhna nó ciabé am gur mhaith le nna
thighearna sgaramhuint leis.
"Is é an gnó tá agam duit," ar an
righ (righ na h-áite ba é), "beith ag feidhil
bó ; tá biothamhnuigh fathach ion a g-cómh¬
nuidhe taobh liom; ní bh-fagaim suaim¬
neas lae ioná oidhche uatha; ní leómharr
mo bha dul ion a radharc acht mar a
sgiobaid iad, & ní fheicim a maith ioná
a d-tuairiosg as sin amach." "Má's sé
sin mo ghnó-sa," ar Seághanach, "seo mo
lámh duit, & geallaim nach scarfad leat
nó go scriosfad as an áit iad nó mu¬
na d-tiocfaidh liom san a dhéanamh nó
go marbhfaidh siadsan mise." Ar chlos
san don righ chuir sé smiota gáir as.
(Le bheith ar leanamhain).
The following address was received the latter
part of April last but got mislaid. We take great
pleasure in producing it now. It was delivered of
the occasion of the renovating of the monument
erected over the grave of Edward Walsh, the Irish
Poet, in Saint Joseph’s Cemetery, Cork, by Mr
Gleeson. We have not altered one word of the
address, so that the reader has it as we received it.
"Támaoid cruinnighthe a' n-diu, anns
an át-so, os chíonn an n-uagh, ann a' bh-
fuil chorp Éadbhárd Breathnach sínte, ag
ónórúghadh a chuimhne. Ónóramaoid é,
mar fileadh & Úghdar do sgríobh teanga
a dhúthaidh fhéin, & duine ag raibh grádh &
gean aige air. Do sgríobh sé leabhra
Abhráin Gaodhailge Tioramhail, & do h-
aisdridhidh sé íad go Sacsbheurla. Ón¬
óramaoid é, mar a g-céadna, mar
Tíorghrádhuightheoir, mar aon neach, ag
bh-fuil greánn aige air theanga dhúthasach
& a ghrádhuighin a thír 'san ám g-ceadna,
is Tíorghrádhuightheoir fhíor-mhaith é. 'Tá
daoine ann & a' deir siad gur Tíor¬
ghrádhuightheoiríghe 'seadh íad, acht 'tá
náire orra aon fhocal Gaodhailge a'
labhairt, no é do admháil amháin, & fios
aca air. 'Tá Éireannaighe eile ann &
'tá náire orra-so nach bh-fuil eolas aca
air theanga a d-tíre féin, acht ní bh-fuil
leigheas aca air, mar ní raibh caoi aca
é d'fhoghluim. Is feárr na Tíorghrádh¬
uightheoiríghe íad-so na an mhuintir eile
a shéanas Gaodhailge. Ní mar sin do
Éadbhárd Breathnach, mar do féidir leis
teanga bhreágh mhilis na nGaodhal do labh¬
airt, do léigheadh, & do sgríobh, mar 'tá
ann mo láimh leabhar do sgríobh sé. Acht,
fharaoir! do thóg an bás as an saoghal-
so é, roimh a bhí sé a' mheodhan aois, mar
ní raibh sé acht chúig bhliadhna & dá-fhichid
'nuair d'éug sé, bliadhain & dá-fhichid ó
shoin. Do thóghadh Clann na nGaodhal &
a cháirde Cros-líag os a chíonn, do thais¬
beánt do'n domhan uile go raib mór-
mheas aca air; acht ag thuitim do, chum
feochant, do athchóirighthe cáirde eile é,
'san m-blíadhain Míle ocht g-céad aon
deug agus cheithre fichid (1891)
Tadhg Ui Glasáin,
Lioschaoinleán, Baile-Mhach-Óda,
Contae Chorcaighe.
Translation.
We are assembled in this place to-
day over the grave wherein lies the
body of Edward Walsh, honoring his
memory.
We honor him as a Poet,
and as an Author, who wrote his coun¬
try’s language, and a man who had
love and respect for it. He wrote Irish
National Song Books, and translated
them into English. We honour him,
also, as a Patriot, as any man who has
affection for his country's tongue, and
who loves his country at the same time
is a real-good Nationalist. There are
people who say they are Nationalists,
but they are ashamed to speak a word
of Irish, or even acknowledge it, and
they knowing it. There are other
Irishmen who are ashamed that they
know not their country’s language, but
they could not help it, as they had not
the opportunity of learning it. These
are better nationalists than those that
deny Irish. Not so with Edward
Walsh, for he was able to speak, to
read, and to write the beautiful sweet
tongue of the Gael, as I hold in my
hand books written by him. But, alas!
death took him away from this world
before he reached middle age, as he
was only forty-five when he died, for¬
ty-one years ago. The Irish people
and his friends erected a Monumental
