﻿220
AN GAODHAL.
san im' aonarán gan chlann, gan chéile,
gan charaid, gan ghaol mo chomhfhurtuighthe,
ná chomhfhogus mo chabharuighthe; muinn¬
tear mo theallaigh theintighe teo sínte
fuar fa chlud an mhachaire, m' iolmaoin
deagh-mhaiseach ar n-a sgapadh ag an dia¬
bhal imeasg na g-ceantar, & me im' shea-
samh ar bhéarnain mo bhuidthe ag daoilibh
& ag an domhain. Do buaileadh buille
is deidheanaighe orm fa dheireadh an tan
tángadar lorgairidhe an Tighearna ta¬
cair dom' dhibirt & dom' dhiochur amach
a h-árus & oighreacht mo chinidh, go rabh¬
as go lom leagtha ar leath-thaoibh an bho¬
thair gan dadamh im' chomhacht acht luadh¬
aill mo láimhe & mo shláinte. Ar mhaol¬
ughadh dom' bhrón chreach bhórtha do bhí an
t-ocras ag goilleamhain orm & do chua¬
dhas fa n g-coill do bhuain an "Preabaire
an ghaid" so le h-aghaidh buailte ar fud
na tíre & ar an riocht sin atáim 'm
chothughadh ón' ló sin gus andiu.
Ag sin agaibh m' Eachtra a dhaoine
muinnteardha na páirte, & go raibh slán
gach neach aguibh si ó ghealtacht gráinea¬
mhail na ndeamhan, & go raibh sochair bhur
rae gan bhuaidhreadh ná bachradh d' bhur
rochtain go bráth.
Risteard de h-Enebre.
ger and thirst. Begone from me in
God's name l will no longer suffer a
person of thy base design near me.”
He went and I was then alone with¬
out children, without a wife, without
a friend, without a relative to comfort
me, or a connexion to assist me, the
household of my radiant hot hearth
stretched cold beneath the covering of
the field, my fair possessions scattered
through the neighbourhood by the De¬
vil, and myself standing in the gap of
my defeat luckless, without prosperi¬
ty, but held in a close press without
hope of rescue, by demons and by the
world. The latest blow was struck on
me at length when the middle-men ar¬
rived to eject and banish me from the
dwelling and inheritence of my race
by whom I was thrown bare on the
road-side having nothing to sustain me
but the power of my hand and my
health. When my broken hearted sor¬
row had somewhat abated hunger be¬
gan to oppress me, and l went to the
wood to cut this bouncer with a bond
[flail] to thresh with through the coun¬
try, and thus have I supported myself
from that day to this.
There you have my adventure frien¬
dly and kindly people, may you all be
ever safe from the direful madness of
[inflicted by] demons, and may your
ways be pleasant, no trouble or con¬
tention reaching you for ever.
UAIR AN BHÁIS.
BY P. A. DOUGHER.
Tá 'n bothar cam is corach, bealach úir
an lae,
Na cosáin lán le nantóig, cropailt do
bh-fághaim;
Tá dilig ar gach taobh díot, thart an
saoghal i fás,
'S gan meas ar bith faoi do chomhair go
d-tig uair an bháis.
Tá comhursa & caraid leat, go milis
blasda ciuin,
Cho fada 's tá do phóca líonta ní dhear¬
caid ort le gruaim;
Ach 'na dhiaigh sin deuntar dearmad, 's
ní bh-feicfidh siad an cás,
Go m-béidh do chupán folamh, 's go dtig¬
idh uair do bháis.
Ní'l congnamh ar bith 'sa t-saoghal seo,
nó duine bheurfadh suim,
An t-ualach árdúgh' dhíot andiu, tá tui¬
tim ar do dhruim;
Béidh leatrom na m-bocht ort, leis an
saoghal, sé sin an gnás,
'S ní bhéidh eolas ar na daoinibh uile, go
d-tigidh uair an bháis.
Go bh-fóiridh Día na daoinibh bochta, tá
fulaing leis an saoghal,
Tá saidhbhreas uile na n-diaigh, lucht ac¬
mhuinne & gaoil;
Ní bheurfadar asteach sa b-párlús thú,
ní'l d'ainm ar an g-cart,
'S ní chuimhneochaid ort go bh-fuil tú beo
go dtigidh uair an bháis.
Ach tá sólás le cuimhniugh', nuair i fhág¬
famuid an saoghal,
