AN GAODHAL.
265
LESSONS IN GAELIC.
THE GAELIC ALPHABET.
Irish.
Roman.
Sound.
Irish.
Roman.
Sound.
a
a
aw
m
m
emm
b
b
bay
n
n
enn
c
c
kay
o
o
oh
d
d
dhay
p
p
pay
e
e
ay
r
r
arr
f
f
eff
s
s
ess
g
g
gay
t
t
thay
i
i
ee
u
u
oo
l
l
ell
XIII. LESSON. — Continued
Translation last exercise.
1. Cia an nós táir, a chara dhílis mo
chroidhe; is anamh bhigheann tú ann so, &
air an ádhbhar sin, is maith liom gur thai¬
nic (came) tú 2. Tá mé go maith, go
deimhin, go raib maith agad. Bheirim
buidheachas do Dhia, ní raibh mé cho maith
a riamh [ever; up to this]. 3. Cia an
chaoi bh-fuil do mhac a tá pósta — Séam¬
us? 4. Tá sé go maith a sláinte; acht
go deimhin tá baois na h-óige [of youth]
go fóil ann a inntinn [mind]. 5. Ní
maith liom sin; óir is ádhbhar caoi agus
cnaoi, baois; agus déanann [makes] sí
[she, i.e., it; referring to baois] daoi
de neach air bith a bhidheas faoi n-a stiur,
6. Ar uair sé áit aith ann do fheilm?
7. Ní fuair, níor thug (gave) mé áit dhó,
de bhrigh nár rinne (did make, or per¬
form) sé an rud budh mhian liom. 8. Och,
budh chóir (just, fit) duais a thabhairt dhó,
mar bhí sé cóir, suairc a riamh. 9. Mai¬
seadh, tá dúil agam duais a thabhairt dhó
go fóil. 10. Cia an chaoi bh-fuil Tóm¬
ás, an buachaill maith é? 11. Tá sé go
h-an-mhaith: Is feárr naoi-nuaire é ná
a dhearbhbhrathair. 12. Is maith liom sin
an bh-fuil sé le fada mar sin? 13 Tá
le tamall maith. 14. Cia an chaoi bh-fuil
d'athair-mhór, & do mháthair-mhór? 15.
Tá m' athair-mhór marbh, acht tá mo mhá¬
thair-mhór go fóil a sláinte mhaith. 16.
Cia an uair fuair d' athair-mhór bás?
17. Fuair sé bás [fuair bás, i.e, died]
mí ó nae. 18. Beannacht Dé le na an¬
am; budh fear caoin, maith, onórach é.
19. Cia an uair a bhéidheas tú ann so
arís? 20. Ní bhéidh uain agam, tá fios
agam go maith, go bliadhain ó 'n iudh 21
Béidhir 'san m-bhaile a noct. 22. Tabh¬
air dham mo bharréad. 23. Na bidheadh
deifir chó mór sin ort; tá agad do
sháith ama; óir tá sé moch anns an lá go
fóil. 24. Tá an ghrian anois ag dul
faoi; agus tá fios agad go d-tuit¬
eann (falls) nóin 'sa bh-fóghmhar (an eve¬
ning in harvest) mar tuiteann cloch a
b-poll móna. 25. Is fíor duit. 26.
Beannacht leat.
LESSON XXIII.
Conjugation of a Regular Verb in the
Imperative and Indicative Moods.
Active Voice.
Mol, praise (thou)
Imperative Mood.
The second person singular, Imper¬
ative mood, like the third person sin¬
gular perfect tense in Hebrew, is the
root of all verbs in Irish; because it is
the simplest form of the verb, and be¬
cause from it spring, by certain suffix¬
es, all the other moods and tenses.
Present Tense.
Singular.
1 ... ... ...
2 Mol, praise thou.
3 Moladh sé, molo shay, let him praise
Plural.
1 Molmuis, molmuih
Molmuid, molmoidh
} let us praise,
2 Molaidh, molee, praise ye.
3 Moldís, moldeesh, let them praise.
The terminations uis and uid are
both in use; uis, in the Imperative,
first person plural, is to be preferred
to uid, because it perfectly agrees with
dís, the ending of the third person
plural which has a settled form; and
because it is quite analogical with the
Latin ending of the plural of verbs —
mus ; and besides aids the learner to
distinguish it from the first person
plural present tense, Indicative. The
form muid, however, for the Impera¬
tive, is very usual.
Indicative Mood.
