AN GAODHAL
117
DO 'N ATHAIR PADRAICC UA DOMHNAILL.
(Waterford, N. Y.,)
le Gean agus le h-Uirim.
A Phadraicch mhein-mhaith ghlé dhil 'sa
Shagairt gan ghruaim,
Is fada liom féin go g-cluinim
Aon cabidil uait.
Freagair mé an Gaodhailge. Rann
Ó mhaithibh na suadh
Nach bh-fuil easba ans an t-saoghal ort.
A sheimh fhir, mairg 'na buairt.
Diadomhnaig nuair théidhim si aig
Éisteacht Chabidil Chriost,
Is do chluinim saoigh-sgeul d'a léigh duinn
A dteanga h-Annridh,
Preabann lasair am éadan 'sas beasach do
Athchuingim ó'm chroidhe
Gan sagairt na Gaodhailge a n-Éirinn
Do laega no claoidh.
Do bhí sagart maith Gaodhailge aguinn féin
Sealad ó shoin,
Seamus árd léigheannta O Domhnaill
Do bhochtaibh bo chionn,
Do labharach "le na thréada" Gaodhailge,
Go blasda 's go milis,
Is nidh glasaracht bhéarla mar léighthior
Don phobul anois.
Do leoghan ameasg daoine é
Mo chroidhe é sagart gan chám
Do chauidh sé mor timpchioll ameasg
Daoine bochta bhí ngádh,
Do thugach gan maoidheamh uaig gach nidh
Do othar an bháis,
Is nidh fiosach don tír seo go síneach
Sé folamh aláimh.
Do cualas cur síos air na saoithibh
Bhí g-ceanas go h-árd,
A n-Eaglais Iosa, do sgriob a dteagasg
Do chach;
Go mbearr do na daoine amaoin 's a
bhFearan breagh bán
Do chailleamhuint 'na iobairt Chriost
Ans an aithfrionn árd.
Cuirim ó'm chroidhe chugat, a Shaoi dhíl,
Le cion 's le páirt
Le caradus fior-ghlan arís, go dtigeadh
An bás,
