60
AN GAODHAL
Father Murphy, who sends us the
foregoing song, says. — This song was
received some years ago by Miss Ellie
O'Donnell, then of Audenried. Pa.
from her brother in Ranafarst, county
Donegal, Ireland, for your correspond¬
ent
In sending some songs the other day
— Fáinne Geal an lae, published on a
nother page, and na Bearta Chruaidh,
which will appear in a future issue —
Mr. P. F Hagarty Sec. of the Spring¬
field (Mass.) Gaelic Society, states that
our friend, Mr. T. T. Manning, takes
exception to our Irish translation of the
name of that city, i. e., Gortsreamha
Mr. Manning thinks that the translated
name should be Cluaintobroid, after
the Latin Clontibred, as adopted by the
Four Masters. However, we do not
dispute friend Manning's contention,
we merely gave the Irish equivalent
Gort, field; sreamh, a spring, and, the
two nouns coming together, placing the
latter in the genitive form ; as, we say
Bushfield (which is common) Gort-
sceithe.
GOILLÍS NA g-COS DUBH.
(Leanta ó dhulthaobh 37, 4ad Uimhir).
Ní rabh mórán airgid aici, acht dhá
fháinne do bhí ar a láimh nuair a d'fhuad¬
aigh na sídheoga leo í, & biorán óir do bhí
in a gruaig, & buclaidh óir do bhí in a
brógaibh beaga.
Ghlac an sagart iad & dhíol sé iad,
agus thug sé n t-airgig dhí féin, agus
dubhairt sí go rabh sí réidh le h-im¬
theacht.
D'fhág sí slán & beannacht leis an t-
sagart & le Goillís & d'imthigh sí. Ní
rabh sí bhfad imthighthe nuair a thainic an
oiread sin de bhrón & de lionndubh ar
Goillís 's go rabh fhios aige nach mbeidh¬
eadh sé bhfad beo muna rabh sé anaice
léithe, & lean sé í. Rug sé uirri an
trathnóna ceudna & ní thig liom a rádh
cia aca air a rabh an luthgháire budh mhó,
ar Ghoillís nó ar an ógmhnaoi nuair
chonnairc siad a chéile.
Dubhairt sí le Goillís go gcaithfidh sé
dhul a bhaile arís, ach thug Goillís a mhion¬
na nach rachfadh no go bhfeicfeadh slán
air ais ins an mbaile í.
"Ach," ar sise, "ní tig liom do thabh¬
airt a bhaile liom, creud déarfadh na
daoine liom? bheidheadh náire orm,"
"O, cuirfidh mé culaidh searbhfóghanta
orm," ar Ghoillís, & béidh mé mo shearbh¬
fhóghanta dhuit-se, nó go dtiucfaidh tú a
bhaile go slán sábháilte le congnamh Dé,
& tá súil agam nach ndiúltóchaidh tú mo
sheirbhís."
Rinne sé sin, & an cheud bhaile-mór
in a dtainic siad, do cheannaigh sé cul¬
aidh searbhfhóghanta dhó fhéin, & gach rud
d'iarrfadh a mháighistreas air, do ghnidh¬
eadh sé é, & gac lóistín do ghlac siad,
chodlóchadh seisean ins an seomra budh
fhoisge d'a rúma-san, ach nuair bhidheadh
siad ag siúbhal, shiúbhal seisean le na
taobh, & ghiorraigh siad an bealach ag
cómhrádh le chéile, mar nach rabh aon chath¬
adh aimsire eile aca.
Bhí siad mar sin le tamall fada, no
go dtainic siad go tír fhiadháin nach
rabh mórán tighthe ann, & theip a lón or¬
ra.
Ní rabh faitchíos ar bith ar an óg-
mhnaoi ach shaoil sí go rabh sí sábháilte,
& luidh sí síos i lár coille móire, & chuir
sí ialach ar Ghoillís a sábháil in sin & a
dhul ag iarruidh bidh in áit éigin, mar bhí
ocrus ar an mbeirt aca. Rinne Goill¬
ís gach rud d'fheud sé dheunadh, le cur i
gcéill dí go rabh sí in áit dhainseuraigh,
& nach rabh sé ceart í fhágáil léithe féin,
& dubhairt sé go bhfanfadh sé in a láth¬
air no go mbeidheadh sí sásta le sgíth &
codladh, & go rachfadh siad le chéile ann
sin ag iarraidh bidh, no rud éigin le n-
ithe.
(Le bheith leanta.)
All things considered, there is very
good Gaelic news at present; but it is
an indelible slur on the Irish charac¬
ter that the millions of Irishmen over
the world have but two sickly month¬
ly journals in their native language.
